Engel

Like an angel passing through my room (live) - Anne Sofie Von Otter, Benny Anderssons Orkester

[via FoxyTunes / Anne Sofie von Otter]

Toše Proeski

Muziek uit Estland

Quédate

Quédate
(Silvio Rodríguez)

Cuando este sol se apague,
tú partirás de mí.
Seguiré solo, con mi dolor
y llanto y llanto.
Mi convicción es no querer
ya nunca más, porque
la misma historia es otra vez
y otra vez, y otra vez, y otra vez.

Quédate, quédate
para poder vivir sin llanto,
sin llanto.

Cuando me desengañes
no sé si viviré,
porque es muy triste
tener tan sólo
llanto y llanto,
y mil renuncias en el corazón
que implora
que alguna vez alguien se quede
y llora.

Quédate, quédate
para poder vivir sin llanto,
sin llanto.

Mi convicción es no querer
ya nunca más, porque
la misma historia es otra vez
y otra vez, y otra vez, y otra vez.

Quédate, quédate
para poder vivir sin llanto,
sin llanto.


Blijf bij mij

Als deze zon is uitgedoofd
verlaat je mij.
Ik blijf alleen achter met mijn pijn,
en huil, en huil.
Ik wil nooit meer van iemand houden
want de geschiedenis herhaalt zich
alsmaar weer, alsmaar weer, alsmaar weer

Blijf bij mij, blijf bij mij
zdat ik kan leven zonder te huilen
zonder te huilen.

Als je mij alleen laat
weet ik niet of ik dat overleef.
Het is zo verdrietig
om alleen te zijn
en te huilen, te huilen.
Mijn hart is wel duizend keer gekwetst
en het smeekt
om iemand die ooit bij me blijft
en huilt

Blijf bij mij, blijf bij mij
zdat ik kan leven zonder te huilen
zonder te huilen.

Ik wil nooit meer van iemand houden
want de geschiedenis herhaalt zich
alsmaar weer, alsmaar weer, alsmaar weer

Eivør Pálsdóttir, Hjarta mitt

Al muziekluisterend op You Tube kom je soms bijzondere dingen tegen. Zoals deze Färoërse zangeres. Ze woont op IJsland, maar zingt in het Färoërs. De inleiding die ze bij dit lied geeft is in het IJslands. Niet dat ik het verschil hoor tussen beide talen, maar dat stond in het commentaar bij dit lied. ;-)
Wat ze zegt klinkt heel Scandinavisch, maar toch kan ik het niet echt volgen. Ik begrijp dat dit lied een aantal jaren geleden is ontstaan toen ze verhuisde van de Färoër naar IJsland, en ze heeft het ook nog over Romeo en Julia, maar de rest ontgaat me. Ook wat ze zingt kan ik niet echt volgen, maar ik vind het wel ontzettend mooi.

De zoete afgrond

El dulce abismo

(Silvio Rodríguez)

Amada, supón que me voy lejos
tan lejos que olvidaré mi nombre.
Amada, quizás soy otro hombre
más alto y menos viejo
que espera por sí mismo,
allá lejos, allá, trepando
el dulce abismo.

Amada, supón que no hay remedio,
- remedio es todo lo que intento -.
Amada, toma este pensamiento,
colócalo en el centro
de todo el egoísmo
y ve que no hay ausencia para
el dulce abismo.

Amada, supón que en el olvido
la noche me deja prisionero.
Amada, habrá un lucero nuevo
que no estará vencido
de luz y de optimismo.
Y habrá un sinfín latente bajo
el dulce abismo.

Amada, la claridad me cerca.
Yo parto, tu guardarás el huerto.
Amada, regresaré despierto
otra mañana terca
de música y lirismo.
Regresaré del sol que alumbra
el dulce abismo.

(1981)
Volver atrás


De zoete afgrond

Mijn liefste, stel dat ik ver weg ga
zo ver weg, dat ik m’n eigen naam vergeet.
Mijn liefste, misschien ben ik dan wel een heel andere man
Groter, en minder oud
iemand die op zichzelf wacht
ver weg, terwijl ik afdaal
in de zoete afgrond.

Mijn liefste, stel dat er geen oplossing is
- en het enige wat ik wil is een oplossing.
Mijn liefste, denk dan hieraan
en zet deze gedachte
tegenover al het egoïsme in de wereld:
er is geen afwezigheid
in de zoete afgrond

Mijn liefste, stel dat ik gevangenzit
in de vergetelheid van de nacht.
Mijn liefste, dan zal er een nieuwe ster ontstaan.
Een ster die nooit zal doven,
een ster vol licht en optimisme.
En de eindeloosheid zal zich uitstrekken
onder de zoete afgrond

Mijn liefste, ik word omringd door helder licht.
Ik vertrek, en jij zorgt voor de tuin.
Mijn liefste, als ik terugkeer zal ik wakker zijn.
Op een ochtend
vol muziek en poëzie
zal ik terugkeren van de zon
die de zoete afgrond verlicht.

Bummer!

Heb ik net helemaal Silvo Rodríguez herontdekt, lees ik op internet:

El fundador de la 'nueva trova' cubana Silvio Rodríguez anunció este martes en Guatemala su decisión de retirarse de los escenarios, después de más de 40 años de carrera, para dedicarse a componer, que, según dijo, es lo que más le gusta.

Oftewel: de beste man heeft net bekendgemaakt dat hij niet meer gaat optreden! Ik was juist het net aan het afschuimen om te zien of ik iets kon vinden over nieuwe optredens, maar dat hoeft dus niet meer. Bummer! Gelukkig is er op Youtube geweldig veel van hem te zien, en dat maakt wel wat goed. Een aanrader is het concert dat hij in 1990 in Chili heeft gegeven, vlak nadat daar de democratie werd (her)ingevoerd. Dat zorgt voor zo'n speciale sfeer, vooral in combinatie met de liedjes van Silvio, die toch vaak over onderdrukking en rechtvaardigheid gaan. In 27 delen te zien op Youtube!

Silvio Rodriguez, El día en que voy a partir

El día en que voy a partir
(Silvio Rodríguez)

No te muevas.
Quiero conservar este instante así:
tú junto a la ventana, como a contraluz,
echada en el lecho, queriendo mirar*
los ojos profundos del sol
detrás de tu cuerpo feliz,
desnudo, desnudo. Y ya es
el día en que voy a partir.

No te muevas,
si puede estar quieta la felicidad,
si puede volverse de piedra el amor.
Convierte en estatuas los días y el mar.
Quizás te comprenda mejor.**
O al menos conforme ya esté
repleto de piedras, sin sed,
el día en que voy a partir.

No te muevas
y dime si es hora de irse a dormir.
Mañana me espera un sabor de mujer.***
Lo tengo guardado en los ojos. Y sé****
que un beso muy frío será,
el beso que no me darás,
las noches, los días después
del día en que voy a partir.

Versión según el disco “El hombre de Maisinicú”. En “Érase que se era” Silvio hace las siguientes modificaciones:

* yo echado en el lecho, queriendo mirar
** Quizás me comprenda mejor
*** Temprano me espera un sabor de mujer
**** Lo llevo guardado en los ojos. Y sé
(1969)

Silvio Rodriguez, Canción del elegido

Siempre que se hace una historia
se habla de un viejo, de un niño o de sí,
pero mi historia es difícil:
no voy a hablarles de un hombre común.
Haré la historia de un ser de otro mundo,
de un animal de galaxia.
Es una historia que tiene que ver
con el curso de la Vía Láctea.
Es una historia enterrada.
Es sobre un ser de la nada.

Nació de una tormenta
en el sol de una noche,
el penúltimo mes.
Fue de planeta en planeta
buscando agua potable,
quizás buscando la vida
o buscando la muerte
eso nunca se sabe.

Quizás buscando siluetas
o algo semejante
que fuera adorable,
o por lo menos querible,
besable, amable.

El descubrió que las minas
del rey Salomón
se hallaban en el cielo
y no en el África ardiente,
como pensaba la gente.
Pero las piedras son frías
y le interesaban calor y alegrías.
Las joyas no tenían alma,
sólo eran espejos, colores brillantes.
y al fin bajo hacia la guerra…
¡perdón! quise decir a la tierra.

Supo la historia de un golpe,
sintió en su cabeza cristales molidos
y comprendió que la guerra
era la paz del futuro:
lo más terrible se aprende enseguida
y lo hermoso nos cuesta la vida.
La última vez lo vi irse
entre humo y metralla,
contento y desnudo:
iba matando canallas
con su cañón de futuro.

(1969)

Esta canción está dedicada a Abel Santamaría, segundo al mando durante el asalto al cuartel Moncada en Santiago de Cuba el 26 de julio de 1953. Abel murió asesinado por los esbirros de la tiranía de Batista después de esta acción. Su hermana, Haydée, fundó la Casa de las Américas en 1959.

A Tulawin

Hommage aux femmes de Kabylie...
Uploaded by No_soucy

Spela för livet